ഇവിടെ രണ്ടുവരി കുത്തിക്കുറിച്ചിട്ട് കാലം കുറച്ചായി.. പ്രത്യേകിച്ച് കാരണങ്ങളൊന്നും ഇല്ലാട്ടൊ!!
ഒരുപാട് എഴുതാന് ഉണ്ട്.. എങ്കിലും അത്തരത്തില് ഒരു മൂഡ് ഇല്ലായിരുന്നു എന്നു വേണം പറയാന്..
തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ.. ഈ മണലാരണ്യത്തില് ഇത്തരത്തില് ഒരു പതിവില്ല എന്നു കാലം പറയുന്നു. എങ്കിലും, ഇപ്പൊ നല്ല തണുപ്പാണ്.. പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങാം എന്ന ചിന്ത വേണ്ട..ഈ മഴ പഴയ ബാല്യകാലമാണു തിരിച്ചു തരുന്നതു.. ഓര്മ്മകളില് നിറയുന്ന മഴക്കാലവും, മഴയത്തു സ്കൂളിലേക്കു നനഞ്ഞ് കൊണ്ട് ഓടുന്നതും ഒക്കെ..എന്തു ചെയ്യാന് അല്ലെ?
ഇത്തരത്തില് പെയ്യൂന്ന മഴയത്തു, സന്ധ്യാസമയത്ത് ഇരുട്ടില് ദൂരത്തേക്കു കണ്ണും നട്ട് ഇരുന്നിരുന്ന ബാല്യകാലം ഇപ്പൊ വെറും സ്വപ്നം മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നു..
ക്ലാസ് മേറ്റ്സ് കണ്ടിരുന്നു.. ഇപ്പോഴും, “എന്റെ കല്ബിലെ വെണ്ണിലാവിലെ“ പാട്ട് ആണു കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്... ഒരു രണ്ടു മൂന്ന് ദിവസത്തേക്കു ആ നഷ്ടപ്പെട്ട ഓര്മ്മകളില് മനസ്സ് അലഞ്ഞു നടന്നു.. ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരാത്ത, ആ നല്ല കാലം... പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു, +2 എന്ന സ്കൂള് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അതേ രീതിയില് കോളേജ് ജീവിതവും ആരംഭിച്ചപ്പൊ തോന്നാതിരുന്ന നഷ്ടബോധം ഇന്നു മനസ്സിനെ വല്ലാതെ കലുഷിതമാക്കുന്നു...
ഒരു പാട് സ്വപ്നങ്ങളും കൊച്ചു കൊച്ചു മോഹങ്ങളുമായി ദിനരാത്രങ്ങള് എണ്ണിത്തീര്ക്കപ്പെടുകയാണു..നല്ല ഒരു നാളെ എന്റെ സ്വന്തം നാട്ടില്, ഞാന് സ്നേഹിക്കുന്ന, എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ കൂടെ കഴിയാം എന്നെ ഒറ്റ പ്രതീക്ഷയില് വിട വാങ്ങുന്നു...
Saturday, December 16, 2006
Thursday, November 02, 2006
ഞാന് തിരിച്ചു വരുന്നു..
ഇവിടെ ജീവിതം മടുത്തിരിക്കുന്നു..എന്താണു കാരണം എന്ന് ആലോചിച്ച് കിട്ടിയ ഉത്തരം താഴെ കുറിക്കുന്നു..
ബഹറിന്; ഒരു വശത്ത് ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡുകള്, അതിലൂടെ ഒരിക്കലും നില നില്ക്കാതെ പ്രവഹിക്കുന്ന വാഹനവ്യൂഹങ്ങള്..മറുവശത്ത് മാനം മുട്ടെ വളര്ന്നു ഇനി എങ്ങോട്ട് എന്നറിയാതെ നില കൊള്ളുന്ന കൂറ്റന് കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങള്..
ഇനിയും നിങ്ങള്ക്കു കൂടുതല് ഉള്ളിലോട്ട് കടന്നു ചെല്ലാന് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കില്, അതാ അവിടെ മറ്റൊരിടത്ത്, അരണ്ട നിയോണ് വെളിച്ചത്തില് എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ജീവിതയാര്ഥ്യങ്ങളെ ഉള്ളിലൊതുക്കി സ്വയം വില്ക്കപ്പെടാന് തയ്യാറായി നില്ക്കുന്ന ചായം തേച്ച ജീവച്ഛവങ്ങള്..
ഇവിടെ ലോകത്തിന്റെ ഈ ഭാഗത്ത്, അധികം ഒന്നും നയനാനന്ദകരമായ കാഴ്ചകള് നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല..സത്യമായും ഒരു മുരടിപ്പ് മനസ്സിനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു..
ഇന്നലെ കേരളപ്പിറവി..ഒരു SMS വന്നിരുന്നു...
“ മാമലകള്ക്കപ്പുറത്ത് മരതകപട്ടുടുത്ത്
മലയാളമെന്നൊരു നാടുണ്ട്,
കൊച്ചു മലയാളമെന്നൊരു നാടുണ്ട്..”
അതെ, ആ പച്ചപ്പരവതാനി വിരിച്ച പാടങ്ങളും, മലകളും, പുഴകളും ഒക്കെ ഇന്നു ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നു..ഓണവും വിഷുവും ഒക്കെ ഇന്നു വെറും ഓര്മകളില് മാത്രം...ഞാന് തിരിച്ചു വരുന്നു,, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്കിലും, മനസ്സു കൊണ്ട് ഞാന് ആ എന്റെ നാട്ടില് പോയി തിരിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നു....
ഒരു നിമിഷം.....
അതാ ദൂരെ ഒരു ശബ്ദം കേള്ക്കുന്നില്ലേ?ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കണം, എന്നാലേ കേള്ക്കൂ.. നിയോണ് വെളിച്ചത്തില് അരങ്ങില് ആടി തകര്ക്കുന്നവരുടെ നിശബ്ദമായ തേങ്ങലുകളാണത്...
ബഹറിന്; ഒരു വശത്ത് ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാതെ നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡുകള്, അതിലൂടെ ഒരിക്കലും നില നില്ക്കാതെ പ്രവഹിക്കുന്ന വാഹനവ്യൂഹങ്ങള്..മറുവശത്ത് മാനം മുട്ടെ വളര്ന്നു ഇനി എങ്ങോട്ട് എന്നറിയാതെ നില കൊള്ളുന്ന കൂറ്റന് കെട്ടിടസമുച്ചയങ്ങള്..
ഇനിയും നിങ്ങള്ക്കു കൂടുതല് ഉള്ളിലോട്ട് കടന്നു ചെല്ലാന് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കില്, അതാ അവിടെ മറ്റൊരിടത്ത്, അരണ്ട നിയോണ് വെളിച്ചത്തില് എന്നോ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ ജീവിതയാര്ഥ്യങ്ങളെ ഉള്ളിലൊതുക്കി സ്വയം വില്ക്കപ്പെടാന് തയ്യാറായി നില്ക്കുന്ന ചായം തേച്ച ജീവച്ഛവങ്ങള്..
ഇവിടെ ലോകത്തിന്റെ ഈ ഭാഗത്ത്, അധികം ഒന്നും നയനാനന്ദകരമായ കാഴ്ചകള് നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല..സത്യമായും ഒരു മുരടിപ്പ് മനസ്സിനെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു..
ഇന്നലെ കേരളപ്പിറവി..ഒരു SMS വന്നിരുന്നു...
“ മാമലകള്ക്കപ്പുറത്ത് മരതകപട്ടുടുത്ത്
മലയാളമെന്നൊരു നാടുണ്ട്,
കൊച്ചു മലയാളമെന്നൊരു നാടുണ്ട്..”
അതെ, ആ പച്ചപ്പരവതാനി വിരിച്ച പാടങ്ങളും, മലകളും, പുഴകളും ഒക്കെ ഇന്നു ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നു..ഓണവും വിഷുവും ഒക്കെ ഇന്നു വെറും ഓര്മകളില് മാത്രം...ഞാന് തിരിച്ചു വരുന്നു,, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് എങ്കിലും, മനസ്സു കൊണ്ട് ഞാന് ആ എന്റെ നാട്ടില് പോയി തിരിച്ച് വന്നിരിക്കുന്നു....
ഒരു നിമിഷം.....
അതാ ദൂരെ ഒരു ശബ്ദം കേള്ക്കുന്നില്ലേ?ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കണം, എന്നാലേ കേള്ക്കൂ.. നിയോണ് വെളിച്ചത്തില് അരങ്ങില് ആടി തകര്ക്കുന്നവരുടെ നിശബ്ദമായ തേങ്ങലുകളാണത്...
Sunday, October 22, 2006
ഒരു പഴയ ഡയറിക്കുറിപ്പിലൂടെ...
ഇന്നലെ പഴയ ഒരു ഡയറി മറിച്ചു നോക്കി.. ഇപ്പോ കുറച്ചു കാലമായി എഴുതാറില്ല എങ്കിലും, ഡയറി എഴുത്ത് എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ആണ്.. എന്റെ പഴയ ഒരു ഡയറിക്കുറിപ്പ് ഇവിടെ കുറിക്കുന്നു......
2006, ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം
Date: 29-03-2006 സമയം: 11.30PM
ബുധന് കരണ്ടില്ല!
ഈ ആളിക്കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി അതിന്റെ അന്ത്യത്തിനായി വെമ്പല് കൊള്ളുന്നു. അതേ പോലെ ഞാണിന്മേല്ക്കളി പോലുള്ള ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന് വ്യര്ത്ഥമായ മനുഷ്യജന്മങ്ങളും..
ഡയറിക്കുറിപ്പുകള് എന്നും പുറകോട്ടുള്ള കോണിപ്പടി ആണ്, ഭൂതകാലത്തിന്റെ നടുമുറ്റത്തേക്ക് വാതില് തുറന്നു തരുന്ന ഒരേ ഒരു മാര്ഗ്ഗം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അപൂര്ണ്ണങ്ങളായ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള് അര്ത്ഥവ്യര്ത്ഥങ്ങളായ ഭൂതകാലത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
മുന്താളുകള് മറിച്ചപ്പോള് കണ്ട ഒരു വാചകം ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ, “ 22 വര്ഷത്തെ ജീവിതം എന്തു നേടി?” അതിനു മറുപടിയും, അന്നു തന്നെ കണ്ടെത്തിയെന്നതു ഒരാശ്വാസമാണ്..
“You may be somebody to the World!
But for Someone, You are the World! “
So as you are..........
ഇനി മൂന്നു ദിനരാത്രങ്ങള് കൂടി കഴിഞ്ഞാല് നാടു വിടാം. പുതിയ കൂടും കുടുക്കയും തേടി, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഏടുകള്, സായംസന്ധ്യകള്, മാറുന്ന ചുറ്റുപാടുകള്, അങ്ങനെ അങ്ങനെ......
"I have started my career on a 20th and today is another 20th"
പെട്ടന്നു ഒരു ദിവസം ഞാന് ഞാനല്ലാതായി.. പതുക്കെ പതുക്കെ അവിടെ ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്ന എന്റെ വ്യക്തിത്വം ആരുമല്ലാതാകുന്നതു കണ്മുന്നില് വ്യക്തമായി. 1.5 വര്ഷം ജീവിച്ച മൈസൂര് എന്നും നല്ല ഒരു ഓര്മ്മ ആയി നില നില്ക്കട്ടെ!
ഞാന് പോവുകയാണ്, കടല് കടന്ന്, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഓളങ്ങള് തേടി ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാന്.. Bahrain, thats my destination...
ഉറക്കം കണ്ണൂകളെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.. അപ്പൊ ശുഭരാത്രി!
2006, ഒരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം
Date: 29-03-2006 സമയം: 11.30PM
ബുധന് കരണ്ടില്ല!
ഈ ആളിക്കത്തുന്ന മെഴുകുതിരി അതിന്റെ അന്ത്യത്തിനായി വെമ്പല് കൊള്ളുന്നു. അതേ പോലെ ഞാണിന്മേല്ക്കളി പോലുള്ള ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാന് വ്യര്ത്ഥമായ മനുഷ്യജന്മങ്ങളും..
ഡയറിക്കുറിപ്പുകള് എന്നും പുറകോട്ടുള്ള കോണിപ്പടി ആണ്, ഭൂതകാലത്തിന്റെ നടുമുറ്റത്തേക്ക് വാതില് തുറന്നു തരുന്ന ഒരേ ഒരു മാര്ഗ്ഗം. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അപൂര്ണ്ണങ്ങളായ ഡയറിക്കുറിപ്പുകള് അര്ത്ഥവ്യര്ത്ഥങ്ങളായ ഭൂതകാലത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.
മുന്താളുകള് മറിച്ചപ്പോള് കണ്ട ഒരു വാചകം ഇവിടെ കുറിക്കട്ടെ, “ 22 വര്ഷത്തെ ജീവിതം എന്തു നേടി?” അതിനു മറുപടിയും, അന്നു തന്നെ കണ്ടെത്തിയെന്നതു ഒരാശ്വാസമാണ്..
“You may be somebody to the World!
But for Someone, You are the World! “
So as you are..........
ഇനി മൂന്നു ദിനരാത്രങ്ങള് കൂടി കഴിഞ്ഞാല് നാടു വിടാം. പുതിയ കൂടും കുടുക്കയും തേടി, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഏടുകള്, സായംസന്ധ്യകള്, മാറുന്ന ചുറ്റുപാടുകള്, അങ്ങനെ അങ്ങനെ......
"I have started my career on a 20th and today is another 20th"
പെട്ടന്നു ഒരു ദിവസം ഞാന് ഞാനല്ലാതായി.. പതുക്കെ പതുക്കെ അവിടെ ആരൊക്കെയോ ആയിരുന്ന എന്റെ വ്യക്തിത്വം ആരുമല്ലാതാകുന്നതു കണ്മുന്നില് വ്യക്തമായി. 1.5 വര്ഷം ജീവിച്ച മൈസൂര് എന്നും നല്ല ഒരു ഓര്മ്മ ആയി നില നില്ക്കട്ടെ!
ഞാന് പോവുകയാണ്, കടല് കടന്ന്, ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ ഓളങ്ങള് തേടി ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാന്.. Bahrain, thats my destination...
ഉറക്കം കണ്ണൂകളെ വല്ലാതെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു.. അപ്പൊ ശുഭരാത്രി!
Friday, October 20, 2006
For the Shame of Being Alive!!
കുറച്ചു കാലമായി കാണണം എന്നു വിചാരിച്ച് നടന്ന ഒരു സിനിമ ആയിരുന്നു കഥാവശേഷന്..ഇന്നലെ അതു കണ്ടു.. അതിലെ അവസാന രംഗത്തിലെ വാചകം ആണു തലക്കെട്ട്.
കുറച്ച് കൂടുതല് ചിന്തിക്കുന്നതു കൊണ്ടാകാം, മനസ്സ് കലുഷിതമായിരുന്നു.. എന്തിനു വേണ്ടി? ആര്ക്കു വേണ്ടി ആണു ഈ ജീവിതം എന്നു നിങ്ങള് എപ്പൊഴെങ്കിലും ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ചിലപ്പോള് നിങ്ങള്ക്കു ഒരു ഉത്തരം പെട്ടന്നു തരാന് വിഷമം ഉണ്ടാകാം..
വെറുതെ ഓരോ മണ്ടത്തരങ്ങള്! അല്ലേ?? ഈ മരുഭൂമിയില് ഇങ്ങനെ ജന്മനാട് എന്ന സ്വപ്നവുമായി ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന ദിനരാത്രങ്ങളില് ഇങ്ങനെ ഒന്നും തോന്നിയില്ലെങ്കില് ആണു അത്ഭുതം..
നാളെ ദീപാവലി.. മലയാളികള്ക്കു വലിയ ആഘോഷം അല്ല എങ്കിലും മറ്റുള്ള ഇടങ്ങളില് അതു സന്തോഷത്തിന്റേയും, ആഘോഷങ്ങളുടേയും നാളുകള്.. ഇത്തരത്തിലുളള ആഘോഷ വേളകളില് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് ആശംസ നേരുന്ന പതിവു പണ്ടേ നിര്ത്തിയതാണു, എന്താണെന്നല്ലേ..അതൊക്കെ വെറും വിരസമായ സംഭാഷണശകലങ്ങള് മാത്രമാണെന്നു മനസ്സിലായതു കൊണ്ടാണ്.
പരസ്പരം ആശംസകള് നേര്ന്നാല് എന്താ ഒരു ഗുണം?? ആ ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്ഡ് അയക്കുന്ന നേരത്തു പോലും, മനസ്സില് ഒരു ആശംസ പോലും നേരുന്നുണ്ടാകില്ല, പലരും.. അല്ലേ? അപ്പൊ പിന്നെ വെറുതെ ഒരു കടമ ആയി അതു മാറിപ്പോകും.. അതു എന്തായാലും ആവശ്യമില്ല!
വീണ്ടും, ആ വാക്കുകള് മന്സ്സില് തികട്ടി വരുകയാണു.. “ ജീവിച്ചിരിക്കാനുള്ള നാണക്കേടു കൊണ്ട് “..
അതെ, അതു കൊണ്ട് അയാള് ആത്മഹത്യ ചെയ്തിരിക്കുന്നു...
പണ്ട്, ആദികവി വാല്മീകി പറഞ്ഞ വാക്കുകള് ആണു ഓര്മ്മ വരുന്നതു,
“മാനിഷാദ, പ്രതിഷ്ഠാം ത്വ മഗമ: ശാശ്വതീ
യല് ക്രൌഞ്ചമിഥുനേ മമതി കാമമോഹിതം“
ഈ വരികള് മുഴുവന് ശരിയാണോ എന്നു അറിയില്ല! ഓര്മ്മയില് നിന്നെടുത്ത് കുറിച്ചതാണു, ചിലപ്പോ ചെറിയ തെറ്റുകള് ഉണ്ടാകാം..ക്ഷമിക്കുക!
ആ മഹാമുനി പറഞ്ഞ പോലെ, മാനിഷാദ! അരുതു കാട്ടാളാ!!
Saturday, September 30, 2006
“ഹരിശ്രീഗണപതയെനമ:“ നവരാത്രിയുടെ പടിവാതിലില്..
വിഷ്ണുസഹസ്രനാമശ്ലോകങ്ങള് മനസ്സിനെ ഭക്തിയുടെ പൂര്ണ്ണതയിലേക്കു കൊണ്ടു പോവുകയാണു..ഇപ്പൊ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഈ പതിവു തുടങ്ങിയിട്ട്. കലുഷിതമായ മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കാനും ഭക്തിയുടെ പാരമ്യത്തില് എത്തിക്കാനും ഈ ശീലം നല്ലതാണെന്നു വിവരമുള്ളവര് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടു.ഇന്നു പൂജവയ്പ്..കുട്ടികള്ക്കെല്ലാര്ക്കും സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്ന ദിവസം.. ഈ രണ്ടു ദിവസമെങ്കിലും പഠിക്കാന് ആരും പറയില്ലല്ലൊ. കാള കളിച്ചു നടക്കാന് പറ്റിയ ദിവസങ്ങള്..എങ്കിലും, ഇപ്പൊ ആലോചിക്കുംബൊ അതിനെക്കാളുപരി എന്തൊക്കെയോ ആയിരുന്നു നവരാത്രി എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നു.. തിരിച്ചറിവുകളാണല്ലോ ജീവിതം.
ഇന്നും ഓര്മ്മ ഉണ്ടു.. പണ്ട് ഉള്ള പുസ്തകങ്ങള് ഒക്കെ തറവാട്ടില് പൂജാമുറിയില് കൊണ്ടുവയ്ക്കുന്നതും, രാവിലേയും സന്ധ്യയ്ക്കും മുത്തച്ഛന് പൂജ കഴുക്കുന്നതും, ഒടുവില്, വിജയദശമി നാളില് രാവിലെ കുളിച്ച് തൊഴുതു, മുത്തച്ഛന് ചൊല്ലി തരുന്ന ഹരിശ്രീഗണപതയെനമ: ഏറ്റു ചൊല്ലുന്നതും, ഒടുവില്, കിട്ടിയ പുസ്തകം, കുറച്ചു സമയം വായിക്കുന്നതും ഒക്കെ......വീണ്ടും......, ഞാന് ഇങ്ങനെയാണു..എന്തു പറഞ്ഞു വന്നാലും, ഒടുവില് എത്തി നില്ക്കുക, ഒരേ പോലെ ആണു.. ക്ഷമിക്കണം കേട്ടൊ.. എന്തു ചെയ്യാന്? ഗോകുല് എന്നും ഗോകുല് തന്നെ അല്ലേ??
ഏതായാലും, എല്ലാവര്ക്കും., എന്റെ ഹ്ര്യദയം നിരഞ്ഞ നവരാത്രി ആശംസകള് നേരുന്നു...
Subscribe to:
Posts (Atom)
